Historiozofia u Hegla

W filiz. religii Hegel wyróżniał 3 fazy rozwoju:

pierwszą fazę stanowią wschodnie religie natury, drugą religia indywidualności duchowej, która znów sama przechodzi 3 fazy, wzniosłości u Żydów, piękna u Greków, celowości u Rzymian. Wreszcie ostatnią fazą jest absolutna religia prawdy, wolności i ducha: chrystianizm.

Żadna poszczególna filoz. nie zawiera całej prawdy, ale tylko całokształt historycznego jej rozwoju, wszystkie filoz. zestawione razem. Zadanie filoz. spełnia się dopiero w hist. filoz. Dzieje te Hegel pojmował po swojemu: nie jako przypadkowy szereg poglądów jako rozwój konieczny i rozumny. Zadanie historii filoz. widział też nie w kronice wydarzeń filoz., lecz w zrozumieniu ideowej konieczności rozwoju filoz. Rozwój historyczny jest rozwojem świadomości wolności. Hegel uznaje hist. konieczność i podkreśla fakt, że dzieje toczą się bez względu na dobrą czy też złą wolę poszczególnych jednostek bez względu na etyczną wartość ich czynów. Historiozof musi odpowiedzieć na pytania jakie są źródła zła historycznego i na czym polega jego konieczność.