Anaksymander
Jako osnowę wszelkiego bytu przyjął materię nieokreśloną, nieskończoną i nieidentyczną - apeiron. Uczył, że apeiron znajduje się w nieustannym ruchu, że w wyniku tego ruchu wydzielają się z nieokreślonej materii zróżnicowane już jakościowo przeciwieństwa. Apeiron- bezkres.
Uważał, że wydzieliły się na początku dwa przeciwieństwa zimno i ciepło, a przez zimno i ciepło wytworzyły się różne stany skupienia poczynając od ziemi poprzez wodę i powietrze, aż po lotny ogień. Ziemia jako najcięższa znalazła się pośrodku, a tamte otaczały ją coraz lżejszymi i gorętszymi sferami. Sfera wody częściowo wyparowała i dlatego tylko w niektórych miejscach znajduje się pomiędzy ziemią a powietrzem. Zewnętrzna ognista sfera otaczająca świat rozerwała się, a części jej odrzucone siłą odśrodkową potworzyły ciała niebieskie.
Zobacz także
- Roger Bacon i empiryzm średniowieczny
- WIARA ABRAHAMA na podstawie lektury Sorena Kierkegaarda
- Heraklit
- „SACRUM I PROFANUM” na podstawie „Znaku”nr 281-282 W dzisiejszych czasach warto zastanowić się nad ważnymi tematami, a mianowicie nad „sacrum” i „profanum”. Odnosi się wrażenie, że współcześni teologowie zostali zmuszeni do ogłoszenia końca „sacrum
- Filozofia średniowieczna